Een artikel geschreven door Rabbijn dr. Tzvi Marx

Een belediging voor de Islam

Men moet iets zeggen over de ophef die veroorzaakt is door de verklaring van president Trump dat de VS Jeruzalem erkent als de “capital of Israel.”  Vanwaar al dit hysterische, negatieve geschreeuw in de Arabische wereld, een negativiteit die ook opgeld doet in de zogenaamde “liberale” journalistiek? “Jeruzalem is gebouwd als een stad die hecht samengevoegd is” (Ps. 122:3) verklaarde de psalmist lang geleden. “Hecht samengevoegd” is een legitieme vertaling van het Hebreeuws “ke’ir sje’ chubra la jachdav”. Maar de Hebreeuws taal laat ook andere vertalingen toe, zoals in de midrash “als een stad die mensen verbindt met elkaar”. Het woord “chubra” is grammaticaal verbonden aan de term “chaber” – vriend, maar ook aan het werkwoord “chabeer” binden. In welke zin is Jeruzalem bindend? Het kan verbindend werken als mensen met liefde elkaar vinden om samen een leuke, gezellige, tolerante maatschappij op te bouwen.

Maar het tegenovergestelde kan ook het geval zijn:  volkeren die zich verbinden tegen Jeruzalem, zoals wij nu meemaken als de VN binnenkort mag horen waarom Joden, Israëliers,  Jeruzalem niet mogen beschouwen als hun hoofdstad, omdat het altijd Moslim erfgoed was  en geen Joods erfgoed. Propaganda die duizenden keren herhaald wordt in kranten en op internetsites. De Bijbel zou verdraaid zijn door Joden en Christen en kan dus niet als bewijs dienen om het Joodse verband met deze plek als het eeuwige Makom (Mokum in het NL) van de Heilige te bevestigen. Jeruzalem met al haar namen (zoals Zion) wordt meer dan 700 keer vermeld in de Tenach. Nee! Jeruzalem moet de hoofdstad van Palestina zijn, beweren de fanatici en ook  gemiddelde, onwetende mensen die niets over de geschiedenis van Het Midden Oosten weten, en doorsnee antisemieten, die het wel weten maar die met leugens hun doel willen bereiken: nl.  de Joden uit de weg ruimen.

Hoofdstad van de Palestijnen?

Houd goed in gedachten als het hierover gaat: In de vier honderd jaar waarin Jeruzalem deel was van het Ottomaanse (Turkse) rijk van 16e eeuw tot 1918, en tijdens de twintig jaar (tussen 1948-1967) dat  Oost- Jeruzalem en de Oude stad onder Jordaans bestuur vielen, heeft niemand ooit  gesproken over  “Jeruzalem de hoofdstad van Palestijnen”, met geen woord. Plotseling, na juni 1967, toen Israël in de Zesdaagse Oorlog de stad weer verenigde, toen  werd Jeruzalem geclaimd als de exclusieve hoofdstad van het Palestijnse volk.

Wat is er mis mee als de Joden over Jeruzalem een soeverein bestuur voeren, de eerste keer in de geschiedenis dat vrijheid van religie hier voor alle religies en ongelovigen toegestaan en verdedigd wordt? Wat is er mis mee als de Joden hun vaardigheden gebruiken om een moderne, democratische stad binnen een  democratisch land te besturen,te ontwikkeling en de moderniteit te integreren in allerlei tradities die deze stad al 3000 jaar beïnvloed hebben met hun impact tot op vandaag.

Het antwoord is voor de hand liggend voor wie de geschiedenis van de Islam wil erkennen: De religie van de Islam, en haar theologie zijn niet bevrijd van hun houding dat de Joden  alleen als dhimmi’s onder een Islamitische overheid in het Midden Oost mogen bestaan (d.w.z. tweede klas bewoners nota bene, geen burgers ) maar nooit, never nooit, als een soevereine samenleving of (men durft het bijna niet hardop te zeggen) als een staat. Dat zou een diepe belediging van de Islam zijn. Waarom dat zo is, moet men aan Moslim theologen vragen. Niettemin, mijn bestudering van de Islam (met alle bescheidenheid want ik ben geen Moslim expert) geeft mij de indruk dat deze theologie in zijn narratief erkent dat Allah ooit de Joden als volk heeft uitgekozen. Maar door hun zonden heeft Hij hen verworpen en heeft Hij Zijn heiligheid aan de profeet Mohammed overgedragen met als doel de glorie en de universele verspreiding van de Islam door woord of zwaard (whatever works) .

Dat is hoe het zit, lieve mensen, of je wilt of niet. Het gaat niet over de Palestijnen, maar over de Islam. De Palestijnen zijn pionnen in de handen van de Moslim theologen die de cultuur van de islamitische samenlevingen  bepalen en ook de manier waarop er over het verleden nagedacht wordt. Zij interpreteren hun Wirkungsgeschichte, hun uitleg over hoe de Islam zich in werkelijkheid ontwikkelde tot en met het moderne fenomeen van de terroristische jihad. Door deze wrede ontwikkeling worden wij allemaal op het vliegveld van binnen en van buiten bekeken door detectiemachines en moeten we lijfelijke controles ondergaan.

Laat het helder zijn, om misverstanden  te voorkomen: ik weet dat niet alle moslims terroristen zijn en zelfs niet de meerderheid, maar in onze beleving zijn de meeste terroristen ter wereld wel door hun versie van de Islam gemotiveerd, helaas. En dit is ook wat zij  beweren, soms hardop, soms in geschriften. Er zouden andere versies mogelijk zijn die wel voor vrede pleiten, want er zijn geen religies of heilige boeken die niet in principe open staan voor interpretatie. Deze opties m.b.t. de Islam liggen alle in de handen van Moslim geleerden, imams, theologen en dergelijke. Wij moeten niet onze democratische fantasieën, hoop, of wensen op hen projecteren. Wij moeten alert zijn op wat zij zeggen en wat zij doorgeven in de familiecultuur, scholen, madrassa’s, moskeeën, literatuur, kranten, boeken, tijdschriften, preken, internet, websites, podcasts, en straatcultuur.

Trouw journalist Sylvain Ephimenco citeert in zijn column ‘Eenzijdig’ (9 dec.2017) het jaarlijkse Freedom of Thought Report van de International Humanist and Ethical Union.  Het gaat over “landen waar religieuze onverdraagzaamheid de gevangenissen en kerkhoven vult. Van de dertig ergste staten ter wereld zijn er 28 islamitisch. De andere twee zijn China en N. Korea. Van de dertien landen waar je voor blasfemie of apostasie de doodstraf krijgt, is er niet eén  niet islamitisch.” Conclusie van het rapport: “Het resultaat van dit alles is dat het islamitische staten zijn en islamitische bevolkingsgroepen die de meest voorkomende en vaak de meest serieuze bedreiging vormen voor de niet-religieuze mensen in hun samenlevingen”.

Conclusie

Het antisemitisme van voor 1948 tegenover Joodse  gemeenten en individuen is na de stichting van de staat Israël overgegaan in een vorm van antisemitisme tegenover de Joodse staat. De vrijheid waarop het Jodendom zich baseert, is een bedreiging voor elke totalitaire samenleving, of het nu onder het fascisme is, nazisme, communisme, de Islam en ooit ook (misschien op sommige plekken nog) Christendom. Alle ideologieën die menen mensen te kunnen reduceren tot eén exclusief en alomvattend  idee van geloof, begrip, gesprek, of bestaanswijze, staan inherent vijandig tegenover Jodendom. Daarin bestond de grote zonde van Babel, een cultuur uit “eén taal en eendere woorden”.

De Joodse tegenovergestelde stelling dat “de mens naar het beeld van God is gemaakt “ is de hoeksteen geworden van onze vrije, democratische, seculiere samenleving, die gebaseerd is op het recht van een ieder op “ leven, vrijheid en het najagen van geluk” (om de proloog van de Amerikaanse grondwet te citeren). Zolang de Islam niet in staat zal zijn om de eigen religie op een andere wijze te interpreteren tegenover andersdenkenden en andere bestaanswijzen ( in de vorm van verenigingen of zelfs naties), zal Jeruzalem nooit door hen erkend worden als hoofdstad van de Staat Israël, de enige staat in het Midden Oosten die vrijheid garandeert. Haal maar diep adem, rustig aan, want theologie verandert niet zo snel. Steun met een warm hart het bestaan van Israël, respecteer haar inspanning om een vrij land te blijven in dit ingewikkelde Midden Oosten, omringd door vijanden die elkaar de hersens inslaan. Of val het in elk geval niet lastig met salonfähige adviezen over hoe je je naaste moet liefhebben als hij je met bomgordels bedreigt en aanslagen pleegt op onschuldige burgers door auto’s en vrachtwagens als wapens te gebruiken.